นิราศ พัชรียาลาบ้าน ตอนที่ 5
นิราศพัชรียาลาบ้าน
ถึงแล้วหรือชีวิตที่แปลผัน ผ่านคืนวันรอนแรมด้วยทางไกล
ตำรวจยืนริมถนนทางคุณข้าม หลายชั่วโมงยามมือโบกเหงื่อโชคไหล
เขายืนริมถนนทางคนข้าม หลายชั่วยามมือโบกเหงื่อโชกไหล
เพื่อผู้คนเดินรอดพ้นปลอดภัย หยุดรถไว้หรือปล่อยหลายร้อยคัน
เป็นตำรวจจราจรแสนอ่อนล้า แว่วเสียงด่าจากรถต้องอดกลั้น
เรื่องส่วนตัวควรแยกไม่แดกดัน หน้าที่นั้นยิ่งใหญ่หาใดปาน
ใช่อยากเป็นตำรวจเข้มงวดกฎ แต่เพราะรถส่วนมากล้วนอยากผ่าน
หลายคันบีบแตรดังอหังการ ขับห้าวหาญดั่งว่ารีบเหลือเกิน
กว่าจะข้ามทางได้แสนลำเค็ญ ผู้คนเห็นไฟจราจรนั้นขัดเขิน
มันเพิ่งตายมาได้ไม่นานเนิน รอแต่เงินมารักษาให้ฟื้นมา
ขับเอารถฟีโน่สีชมพู ผ้าเช็ดถูจอดไว้นานแล้วหนา
ก้าวขึ้นรถแล้วขับมันออกมา ชุมทุ่งหญ้าข้างทางสำราญใจ
หนองโพนสูงหมู่บ้านก่อนเข้าหอ มีแมลงปอบินวนปีกสดใส
ทั้งหมูนกหมู่ผีเสื้อบินอยู่ไกล บินเร็วไวกลัวมนุษย์จับบังกรง
ต้นข้าวออกรวงโน้มลงดิน สู่ธานินแผ่นดินที่ธำรง
บ้านทุกหลังเสาทุกต้นนั้นมั่นคง ก็อยู่ยงเหมือนคนในบ้านนี้
ชาวบ้านต่างหุงหาอาหาร กินสำราญก่อนนอนก่อนฝันดี
หอมปและหอมปลาที่เขาจี่ ลมแว่ววีผ่านจมูกช่างหอมหวน
โค้งเข้าแล้วมหาลัยในดงป่า แต่มีค่ากับคนล้มลมจวน
ฉันเฝ้าคอยฝักไฝ่ไม่ผันผวน แต่นึกหวนถึงบ้านนาในป่าดอน
อากาศป่ายามเย็นสุดสดชื่น อันดาษดื่นพบค่ำยามหมาหอน
อากาศดีภายในใจไม่รู้ร้อน แม้ยามนอนคงสบายหายห่วงใย
ตึกน้อยใหญ่ห้อมล้อมในสถานศึกษา พิจารณาถี่ถ้วนชวนสงสัย
ป้ายชื่อมหาลัยถิ่นนี้ใหญ่เกินใคร ชื่อเสียงไกลใครใครต่างรู้สมนาม
จอดรถไว้โรงรถถอดกุญแจ เหงาจริงแท้ก้าวขาย่างข้ามหนาม
เปิดเข้าไปไร้เสียงของคำถาม มีเพียงเงาติดตามไปเปิดไฟ
ขนเสื้อผ้าข้าวของออกใส่ตู้ เปิดออกดูอาหารถุงน้อยใหญ่
ที่ผู้เป็นแม่ได้ยัดใส่ให้ไว้ ลูกจะได้มีกินยามวิกาล
ข้าวของใช้เต็มห้องมีหลายอย่าง ยามลูกว่างเก็บขึ้นชั้นให้พ้นผ่าน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น