นิราศ พัชรียาลาบ้าน ตอนที่ 3

      นิราศ พัชรียาลาบ้าน

มาถึงแล้วขอนแก่นแดนสวรรค์                    เป็นเมืองสำคัญของหญิงและชาย

บอขอสอมีรถจอดยาวเรียงราย                      ข้างทางซ้ายขวาแออัดเสียจริงจริง

ผู้คนมากมายหลากหลายความฝัน                 หิ้วของทั้งวันหาแหล่งพิง

มองไปรอบรอบผู้คนแอบอิง                         เหนื่อยล้าเสียจริงในการเดินทาง

ต่อคิวจองตัวขอนแก่นสมเด็จ                        รถออกสิบเอ็ดหน้าเริ่มจืดจาง

รออีกครึ่งทางแล้วกระเป๋าวาง                       เครื่องสำอางวางขายหน้าร้าน

ลิปสติกหลากหลายสีสันสดใส                     ใช้ปลอดภัยไร้สิ่งไร้สาร

ราคาน่าฟังควรใช้ออกงาน                           เราบริหารเงินอย่างอดออม

คิดถึงคุณแม่ผู้ชอบแต่งหน้า                          ปัดแก้มทาตาตัวเล็กดูผอม

ผู้หญิงผิวขาวหน้าตาผมหอม                        ผีเสื้อเด็ดดอมคิดถึงเวลา

กว่าว่าอีกนานกว่ารถจะออก                        เราคงช้ำชอกก่อนชานชาลา

ยืนขึ้นแล้วมองออกดูท้องฟ้า                        แสงแดดจ้าฟ้าดูปลอดโปร่ง

ชะเง้อมองดูผู้คนหลั่งไหล                          เดินเข้างานไหมกันเป็นโขยง

ผ้าไหมขอนแก่นแขวนเป็นระโยง                อยู่ประตูโขงผู้คนมองดู

ข้าวของมากมายเรียงขายเกลื่อนกราด           คล้ายกับตลาดคนวิ่งเข้ากรู

เสื้อผ้าหลากหลายของใช้สุดหรู                     ใบหมากพลูก็มีซื้อขาย

งานไหมขอนแก่นเทศกาลขึ้นชื่อ                  ชื่อเสียงระบือลือเรื่องมากมาย

เป็นที่ท่องเที่ยวซื้อของหลากหลาย                เราจับจ่ายใช้สอยเงินทอง

เห็นผ้าไหมแล้วคิดถึงคุณแม่                          ท่านชอบดูแลสะสมเป็นกอง

ฉันได้ขนมติดไม้ติดมือ                                 ฉันนั้นถือเอาไว้ฝากเพื่อน

ขนมโบราณจานละห้าสิบ                            พร้อมขนมปี๊บถุงใหญ่เปะเปื้อน

ถึงเวลาแล้วรถกำลังเคลื่อน                            ล้อมันเลื่อนบีบแตรเรียกคน

รถออกเดินทางพลางวิ่งไปต่อ                      คิดถึงพ่อเหลือเกินแสนทน

กินขนมบนรถนั้นไม่เคยบ่น                        เพราะคนจนนั่งรถประจำทาง

ไกลหลายกิโลเข้าสู่เชียงยืน                         อยู่บนพื้นสารคามอย่าโผงผาง

มองเห็นเชียงยืนนั้นอยู่ท่ามกลาง                  ขอนแก่นครึ่งทางสารคามงามตา

โรงเรียนในฝันนัดมาฝึกสอน                        เราสะออนซอนตึกใหญ่หรูหรา

วัฒนธรรมสองแดนยิ่งใหญ่งามตา                 เด็กทั่วหล้ากลับจากโรงเรียน

พ่อแม่ปกครองรอรับลูกกลับ                         เด็กต่างจับมือข้ามอย่างพากเพียร

คร่ำครวญถึงแต่ตอนหัดอ่านเขียน                  ส่งลูกเรียนร่ำจนจวนจะจบ

อดทนอีกนิดปีเดียวไม่นาน                           วันเมื่อวานเวียนผ่านค่อยมาพบ

เหตุการณ์ในชีวิตลูกคอยประสบ                   มาบรรจบร้อยเรียงคำสอน

รถมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย                              หญ้าเรียงรายโบกไสวเป็นริวรอน

คิดถึงจริงแท้แม่ขนตางอน                            ลูกขอวอนให้แม่แข็งแรง

ลมแรงเรื่อยเรื่อยมาถึงโนนเที่ยง                  ข้างมีเสียงคนเขารอที่แปลง

ซื้อขายพันธุ์ปลายกมาอย่างแรง                    คนแก่งแย่งเลือกเอาตัวกำยำ

ปีนี้ฝนดีน้ำดีสมบูรณ์                                  คนเกื้อกูลร่วมปลูกร่วมทำ

ปลานิลปลาขาวพร้อมทั้งปลาแก้มช้ำ            ปลากินรำมีวางขายทั่วไป

นิเวศสมบูรณ์ปลาหลากหลาย                       ทั้งปลากรายรายได้ทางไกล

ทานเนื้อปลาดีร่างกายปลอดภัย                     อุปนิสัยเปลี่ยนไปร่างกายแข็งแรง