นิราศ พัชรียาลาบ้าน ตอนที่ 1

นิราศ พัชรียาลาบ้าน

           โอ้อนิจจาลาแล้วบ้านเกิดเมืองนอน

คงต้องจำใจจากพรากนคร                        อีกสัญจรค่อยได้ย้อนกลับมา

นั่งลงพื้นกราบแม่แล้ววันนี้                       ลูกคงมุ่งไปยังที่ไกลลับตา

คงคิดถึงแม่แก้วของลูกหนา                      ลาแม่จ๋าลูกคงต้องตามฝันไป

แม่ผูกแขนซ้ายขวาให้โชคดี                       ให้เป็นที่ผองคนรักทุกสมัย

แม่ภาวนาปัดเป่าทุกข์โพยภัย                     ให้อาศัยอยู่ได้ไม่ยากจน

ก้าวขึ้นรถขาสั่นหวั่นในทรวง                    ช่างเป็นดวงของเราต้องจำนนท์

ออกจากบ้านโพธิ์ชัยของตำบล                   อีกกี่หนที่ต้องจากบ้านไปไกล

ถึงบ้านกุดดอกคำอันลือแซ่                        โอ้ว่าแม่พาลงกราบพระต้นไทร

บารมีท่านขึ้นชื่อเรื่องลือไป                       ทั่วพงไพรต้องมากราบบูชา

ลูกขอพรต้นไทรในวันนี้                            คุ้มครองที่ปกปักคอยรักษา

พึงระลึกสำนึกไว้ในอุรา                             เอ่ยวาจาศักดิ์สิทธิ์นี้ออกไป

มองดูแม่ขอพรให้แก่ลูก                             เราเคยผูกพันแม่แต่น้อยใหญ่

แม้ชีวิตไม่อดทนเหมือนชายไทย                แต่ภายในลูกก็แกร่งอยู่เหมือนกัน

เมื่อรู้สึกสบายใจทั้งสองฝ่าย                       ก็ผันผายขึ้นรถไปส่งฉัน

มองไปเห็นต้นหญ้านานาพันธุ์                   ทุกคืนวันนั้นช่างผ่านเร็วเหลือเกิน

นึกถึงตอนวิ่งเล่นในวัยเด็ก                         เมื่อยังเล็กไม่ต้องมามัวเก้อเขิน

ความรู้สึกที่จากบ้านช่างน่านเนิน               เวลาเดินเยิ่นเย้อเกินอดใจ

มองไปเห็นร้านค้าของชาวนา                    ขายของป่าตั้งแต่เด็กถึงผู้ใหญ่

เห็นรถผ่านเหมือนจะจอดช่างสุขใจ           เก็บเงินไว้คอยใช้เป็นต้นทุน

เขาขายแมงทับผักเห็ดปูปลา                      เก็บที่นาที่ริมรั้วเพื่อค้ำจุน

มีมากมายผลไม้แลขนุน                             ช่างสมบูรณ์ธรรมชาติบ้านคุณยาย

ขับเรื่อยเรื่อยจนถึงทางอำเภอ                     ป้ายเบ้อเร่อบอกว่ารถมีหลากหลาย

อุดรกาฬสินธุ์จอดเรียงราย                         มองดูป้ายแล้วเปลี่ยวดวงใจ

ลงไปซื้อตั๋วรถคันขึ้นแน่                           มองหน้าแม่หัวใจยิ่งสั่นไหว

พรากจากกันอีกแล้วแม่ทรามวัย                 เหตุไฉนเพราะการเรียนที่เปลี่ยนเรา

ตั้งแต่เด็กจนโตมีแต่จาก                            ทำให้พรากจากไปเพราะความเขลา

ส่งลูกเรียนตั้งแต่วัยเยาว์                            เหตุใดเล่าลูกก็บ่นอยู่ทุกครา

ถึงเวลารถออกมองทันใด                          แม่พิมพ์ใจส่งยิ้มหยาดเยิ้มมา

นั่งรถบัสบรรยากาศข้างทุ่งนา                    ข้าวตากล้าหอมฟุ้งใกล้เก็บเกี่ยว

ใบสีเขียวพัดวีโบกสะบัด                           งามเด่นชัดพร้อมทั้งทุ่งกระเจียว

เขาสวนกวางทางนั้นยิ่งคดเคี้ยว                  เขาพาเลี้ยวมาจอดที่สวนสัตว์

จอดเติมแก๊สข้างทางสิบนาที                     เด็กกุลีกุจอราววิ่งผลัด

เห็นสัตว์เล็กสัตว์น้อยไม่ผูกมัด                   พวกมันกัดกินอาหารสำราญรมย์

มีทั้งกวางม้าลาเสือฮิปโป                          ตัวใหญ่โตสุขสมให้คนชม

มีเสือน้อยเสือใหญ่คนป้อนนม                  ดูพิกลทำให้สัตว์นั้นเชื่องจริง

เติมแก๊สเสร็จโชเฟอร์เรียกขึ้นรถ                ก่อนทางในคนขึ้นหมดรถจอดนิ่ง

ออกรถต่อขับไปไม่ไหวติง                        คนเอนอิงนอนดูวิวช่างเบิกบาน

มีไก่ย่างหาบขึ้นมาขายบนรถ                     ไก่นั้นสดย่างจนหอมกระเทียมหวาน

ผู้คนแห่ซื้อไก่ย่างเจ้าตำนาน                      ชื่อลือขานไก่เขาสวนกวางยอดไก่ไทย