ภารกิจ 1/1 จากบ้านนา มาร่ำเรียน

โอ้อนิจจาลาแล้วเมืองอุดร

ต้องจำใจจากพรากเมืองนคร อีกนานสัญจรค่อยย้อนมา

กราบลาตายายแล้ววันนี้ มุ่งไปที่มหาลัยไกลบ้านนา

พ่อและแม่พาขี่รถไปลาย่า ผูกแขนซ้ายแขนขวาให้โชคดี

ขนของใช้ของกินขึ้นบนรถ เอาไปหมดสิ่งสะดวกให้เปรมปรีดิ์

ญาติพี่น้องพร้อมไปส่งจนถึงที่ กอดหอมทีแล้วก็กลับจากเราไป

ช่างโดดเดี่ยวเปลี่ยวใจเสียเหลือเกิน การดำเนินใช้ชีวิตยังร่ำไร

มองดูรอบตัวเป็นป่าพนาไพร หอมชื่นใจช่างน่าอยู่เสียจริงจริง

ตกดึกมาซื้ออาหารสำหรับกิน มองผันผินทุกทุกสิ่งหยุดแน่นิ่ง

ถ้วยจานชามล้วนแล้วไม่ไหวติง ช่างชังชิงช่วงเวลานี้แน่นอน

นึกถึงอาหารกับข้าวฝีมือยาย ไม่แหนงหน่ายอาหารเลยแต่ก่อน

มีน้องชายข้างกายยามหลับนอน ยามพักผ่อนก็มีน้องอยู่ข้างกัน

แต่อย่างไรก็ต้องเดินไปข้างหน้า ไม่คิดถอยกลับมามองที่คืนวัน

เพียงแต่ทำรุ่งขึ้นให้สุขสันต์ ให้ชีวันมีความสุขทุกเพลา

สุริโยโพล้เพล้เห็นแสงแดด คอยเผาแผดความเศร้าทั้งทุกขา

ตื่นแต่งตัวอาบน้ำแล้วล้างหน้า ลืมโศกาแล้วมุ่งหน้าไปมหาวิทลัย

เปิดวันแรกมอกาฬสินธุ์เขารับน้อง สอนปองดองสามัคคีให้ฝังใจ

มีทั้งเพื่อนที่อยู่หอนอกและหอใน ช่วยเหลือกันไว้เพราะเราเพื่อนกัน

เริ่มรู้จักเพื่อนมากมายทั้งชายหญิง คอยพึ่งพิงช่วยเธอและช่วยฉัน

แสนสนุกสนานปรีดีทุกสิ่งอัน เพื่อนร่วมฝันต่างแดนนั้นมีมากมาย

พอเข้าเรียนมีครูตั้งหลายท่าน เริ่มเรียนเขียนอ่านซึ่งหลากหลาย

นี่หรือความรู้ติดตัวจนเราตาย แม้ชีวาวายหายไปก็ยังคง

กาลเวลาผ่านไปในโลกา มีปัญญาตามจิตคิดจำนง

หยุดการเรียนพากเพียรตามจุดประสงค์ เราก็คงได้กลับบ้านอย่างดีใจ

วรรณคดีนิราศ